De opdrachtDe straat vertelt: Maak met klasgenoten een beeldreportage over een straat in Den Bosch. We kunnen het verhaal vertellen in film of in fotografie. Onze straat: de Parallelweg.
De straatweek 36Naar de straat dan maar. Marieke, Kalle en ik nemen een kijkje in de straat. De parallelweg ligt, zoals de naam al aangeeft, parallel aan het station. We beginnen met de straat eens te analyseren; het is een langgerekte straat waarin huizen zijn afgewisseld met bedrijven. Onze eerste indruk: onpersoonlijk; overal staan ook bordjes met 'Verboden te parkeren' en 'Geen toegang'. Er ontstaan van allerlei ideeën over waar ons beeldverhaal over zou kunnen gaan; 'de onpersoonlijke straat' adhv een beeldvertelling over wat mensen zoal bewust achter hun raam zetten, of adhv een selectie foto's van borden, tekens en symbolen die de toegang tot de straat letterlijk beperken. En nog veel meer ideeën..
De briefTotdat Kalle ineens een briefje vindt op de stoep van Parallelweg nummer 1. Een kreet van vreugde. Het briefje ziet er vervallen uit, met gaten erin. Dat is ook niet verwonderlijk; het is een briefje uit 2006. Het is niet zomaar een briefje dat even vlug ergens tussendoor geschreven is. Nee, het is duidelijk met veel aandacht geschreven. De brief is gericht aan Mellanie. De afzender vraagt bijvoorbeeld hoe het nu met haar taakstraf gaat.. Opvallend is dat er heel veel geschreven staat over Shanka. Dat blijkt de hond van de afzender te zijn. Mellanie kent Shanka waarschijnlijk goed, want de afzender vertelt tot in detail hoe het met Shanka gaat. Zo had ze een zeer teentje, maar het ging nu alweer wat beter. De afzender eindigt met: xxxxxxx, liefs van mij, pa, ma en onze lieve Shanka. Het briefje maakt ons behoorlijk nieuwsgierig: Wie is Mellanie? Woont ze hier op de Parallelweg? Volgt ze nog steeds een taakstraf? Wat voor meisje is het eigenlijk? En wie is de afzender? Daar staat geen naam bij vermeld.. Kortom: de brief zou een mooi begin van onze documentaire, vertelling, of wat dan ook kunnen zijn!
We zijn niet de enigen bij wie de brief tot de verbeelding spreekt. Bart en Mels reageren ook dolenthousiast bij het zien van de brief. 'Hier moeten jullie mee verder' 'Start een zoektocht!'
De zoektochtWeek 37We gaan op zoek naar Mellanie en Shanka. Een zoektocht op internet levert niets op. Hoeveel Mellanie's zijn er ook in Den Bosch, of in Brabant?? Ook Mellanie in combinatie met Shanka geeft geen resultaat. We gaan met z'n drieeën naar de Parallelweg. We verdelen de taken; Marieke gaat naar reclassering in de straat. Kalle en ik vragen de bewoners van de straat. Aan het einde van de dag ga ik nog een keer terug om bij de huizen aan te bellen in de buurt van de plek waar we de brief vonden. Daar ontmoet ik Kyara, Mariam en haar zusje. Ik knoop een gesprekje aan met de meiden. Ze blijken de buurt heel goed te kennen. Ze weten precies wie waar woont, ze hangen namelijk iedere avond op de Parallelweg rond. Ik laat het briefje zien. Ze reageren dolenthousiast. Of ze mee willen helpen met zoeken? Tuurlijk. Gedrieën gaan we op pad. We bellen overal aan. 'Kennen jullie een Mellanie? Of een hond dan, Shanka?' 'Nee, nooit van gehoord, maar anders moet je even naar die en die, want die hebben wel een hond. En kennen vast alle hondennamen in de straat.' Of terwijl we het briefje lieten lezen; 'Mm, een Mellanie, ken ik niet. Leuke brief...' Zijn mensen nou vooral nieuwsgierig? Of is Brabant, en dan in dit geval de Parallelweg, gewoon zo ontzettend behulpzaam?
Alhoewel onze zoektocht die avond niets oplevert, weten de meiden me wel het volgende te vertellen:
binnenkort is er een straatfeest; DE gelegenheid om de hele buurt eens aan de tand te voelen over Mellanie en Shanka!
Het straatfeestWeek 38Zaterdag 19 september is het zover. De buurt organiseert een straatfeest waarop ook de gehele Paralleweg is uitgenodigd. De hele week zijn Kalle, Marieke en ik al druk bezig met de voorbereidingen. Hoe gaan we de aandacht trekken van de buurtbewoners? Wat voor ludieks bedenken we? En.. hoe leggen we het vast? Wat willen we eigenlijk uiteindelijk maken?? Dat is nog de grote vraag, want dat moeten we dan nu vast vastleggen. We besluiten om dia's te schieten. Dat geeft zo'n lekker huiselijk en knus gevoel. Precies datgene wat we in de straat en tijdens de ontmoetingen met de buurtbewoners tegenkomen. Iedereen is zo behulpzaam! Het verbaast me iedere keer weer. Regelmatig denk ik namelijk bij mezelf 'Wat een onzin eigenlijk, zo'n zoektocht naar een Mellanie en een hond. Als we haar vinden, kan het iets leuks opleveren, maar als we haar niet vinden. Wat dan?' Maar de buurtbewoners en iedereen die we bij onze zoektocht betrekken, reageert veelal heel serieus. Helemaal niet van; 'Wat is dat voor een belacheliek iets?' Mensen gaan graag mee in het verhaal. Het heeft iets spannends, de brief, het meisje met de taakstraf, en de zieke hond. Het spreekt mensen tot de verbeelding en misschien vinden heel veel mensen dat wel heerlijk; even uit je dagelijkse beslommeringen gehaald worden, en fantaseren over waar het meisje en de hond gebleven zijn.
We besluiten een hondenkraam te maken, een megafoon te huren om ons verhaal duidelijk te maken. Marieke en ik gaan deze week op zoek naar hondenspullen om de kraam mee aan te kleden; botten, speeltjes, een riem en veel vooral veel knuffels.
Op het feest reageert de buurt fantastisch. We roepen het verhaal van onze Mellanie en Shanka door de megafoon. De kinderen lopen in t rond: 'Shanka, Shanka, waar is Shanka?!' Ze bellen zelfs aan bij de mensen die niet op het feest zijn. De kinds reageren enthousiast op alle hondenknuffels. Ze fantaseren er op los als ik ze vraag hoe ze denken dat Shanka er uit zou zien. 'Nou, bruin, met grote oren.' Met z'n drieeën helpen we de kids met de kleurwedstrijd: 'Hoe zou Shanka er volgens jou uitzien?' De mooiste tekeningen krijgen we terug. Een Shanka is paars en de andere is... een zebra. Dat kan natuurlijk ook nog! Maar niet alleen de kinderen doen mee. Ook de volwassen laten hun fantasie de vrije loop. Een van de buurtbewoners blijkt een schrijver. Hij mag het briefje lezen. Geïnspireerd door het vervallen briefje, schrijft hij een lied die hij samen met de organisator van het feest, tevens theaterdocent, opvoert: 'Shanka, Kanka.. Ik kan wel janka..'En iedereen blijft wel even staan bij het spandoek: 'Searching voor Shanka'.
Aan het einde van het feest, hebben we nog steeds geen Shanka, en nog geen Mellanie. Toch gaan we opgetogen en vol inspiratie naar huis. Kalle en Marieke hebben mooie foto's gemaakt. En met de filmopnames, die ik deze avond heb gedraaid, kunnen we ook wel wat.
ReclasseringWeek 40Marieke heeft contact opgenomen met reclassering Nederland. De persvoorlichter reageerde ookal zo enthousiast. Op een zaterdag als we met z'n drieeën bij elkaar zitten, belt Marieke haar terug. Ze wil graag meewerken aan het project. We maken een afspraak. Marieke en ik gaan vervolgens praten met reclassering. Misschien kunnen zij ons helpen om Mellanie te vinden. Reclassering zit tenslotte op de Parallelweg. Het klinkt aannemelijk dat Mellanie het briefje op weg naar reclassering (voor haar taakstraf) heeft verloren. Reclassering kan ivm de privacy niet in hun bestand op zoek gaan naar een Mellanie. Wel kunnen we een vervolgafspraak maken met medewerkers van reclassering in Den Bosch. Zij zouden Mellanie dan gekend moet hebben. Daar gaan Kalle en Marieke dan volgende week heen. Wel heeft de man van reclassering met wie we een afspraak hebben, een goed beeld van Mellanie na het lezen van de brief. Hij weet goed te analyseren uit wat voor een milieu ze komt, welke relatie de afzender en Mellanie met elkaar hebben, waarvoor Mellanie een taakstraf zou kunnen hebben gehad in 2006. Maar bovenal hoe ze eruit ziet: sluik, donker haar. Een beetje introvert; de afzender probeert informatie uit haar te trekken, etc. etc. We zijn weer een stapje verder!
De MediaWeek 41Onze zoektocht gaat door. Maandagochtend 5 oktober: in alle vroegte houdt Marieke een radio-interview bij omroep Brabant. Het interview wordt overgenomen door Avans en door Trouw.
Woensdag 7 oktober
Ik vond een gedicht op internet over een hond Shanka... die dood zou zijn. De schrijfster van het gedicht doet een emotioneel verslag van de dood van haar hond Shanka. We zoeken haar op op internet. Ze blijkt in Huizen te wonen. Na een paar telefoontjes in Huizen heb ik haar vader te pakken. Hij geeft me haar nummer. Een paar dagen later zoeken we haar op.
De presentatieWeek 43En hoe gaan we onze enorme zoektocht nu in godsnaam in 1 presentatie stoppen? We overwegen van alles:
- Een presentatie van onze zoektocht, door bijv een landkaart waarop op de belangrijkste plekken een item hangt dat belangrijk was voor onze zoektocht. (de artikelen, het audiofragment, de foto's, het Shankalied)
- Een buurtkrant over onze zoektocht, die we dan ook aan alle bewoners van het Veemarktkwartier kunnen geven
- Een portrettenboek met portretten van iedereen die ons in onze zoektocht heeft geholpen
En dan nu sinds afgelopen week gaat 't wéér een andere kant op. Doodmoe word ik daar af en toe van. Is het niet beter om bij 1 plan te blijven?? En dit verder uit te werken? Perfect wordt het nooit in de zin van dat de presentatie zogenaamd 'recht' doet aan onze hele zoektocht. We discussieren en overleggen en mailen en bellen en spreken weer af, en dan is er weer een ander plan. Onze groep bruist van de ideeën, en dat is mooi, maar ook verdomde lastig. Enige focus is ook niet verkeerd. Misschien is dat wat we vooral nog moeten leren. Kiezen en doorgaan. En accepteren dat er vast nog wel 1000 andere vormen waren geweest. En of dit dan de beste keus was, dat zullen we nooit weten..
Weet je wat het volgens mij is; we begonnen zo spetterend, en willen eigenlijk alledrie net zo eindigen als dat we begonnen zijn. Maar hoe geef je nu een spetterend einde aan een zoektocht die nog niet is afgelopen? Het moet toch mogelijk zijn..
