Hier worstel ik nog steeds mee. Vanmiddag foto's gemaakt op de akademie. En ik vraag mij nog altijd af of ik nu wel met standpunt bezig ben geweest. Ik bedoel dat houdt veel meer in dat alleen wat hoger, of lager, of wat dichterbij of verderweg te gaan staan. Vaak vind ik dat bij een onderwerp er maar 1 standpunt goed werkt. Ik kan dan wel vanaf allerlei standpunten foto's gaan nemen, om te 'experimeteren', maar dat worden dan echt afgrijselijke foto's.
Afgelopen zaterdag bij film het volgende geleerd. Even herhalen voor t verschil tussen kader en standpunt. Met kader was ik namelijk al met standpunt bezig en met de opdracht standpunt, heb ik volgens mij vooral naar het kader gekeken..
Kader:
Je plaatst je onderwerp in een kader. Daarmee bepaal je hoe belangrijk je onderwerp is, door verderweg, of juist dichterbij te gaan staan. Relatie tussen onderwerp en achtergrond.
Standpunt:
Wat vind je vervolgens van je onderwerp?? Welk standpunt neem je als kijker/ maker in?
Bij film vorige week dachten Ben en ik eens om voor de verassing eens een ander standpunt in te nemen dan je normaal zou doen. Een vrouw op de akademie was met steen glasplaten kapot aan het gooien. Een hels kabaal en ook mooi om te zien. In plaats van dat we het standpunt vanuit de vrouw in wilden nemen, zoals wel vaker al siemand ergens mee bezig is. Wilde ik nu het standpunt vanuit het glas innemen. En dan specifieker: kijken of we de dreiging vanuit het glas (dat kapot ging) voelbaar te maken. Leuk experiment, maar dat werkte totaal niet. Achteraf gezien was het toch veel interessanter geweest om de expressie van de vrouw vast te leggen vlak voor, terwijl en na dat ze het glas stukgooit. Misschien is ze er zaterdag weer..
Maar ik denk dat het niet zo gek is dat het thema 'standpunt' zo lastig is. Als filmmaker moet je je ook telkens weer goed weten te onderbouwen wat je visie als maker is. Welke stempel druk jij er op? niet altijd even makkelijk om dat helder te krijgen en te maken. Maar wel essentieel, zonder standpunt, visie of maker, zal iets nooit een documentaire worden, maar blijft het registrerend, een doodgewone reportage.
donderdag 3 december 2009
donderdag 26 november 2009
Mugabe and the White African
Een prachtige film op het IDFA 'Mugabe and the White African'. Buiten dat het een heftig verhaal was; blanke Zimbabwaanse boer, is 1 van de blanke boeren in Zimbabwe die in het kader van Mugabe's landhervormingsprogramma zijn grond moet opgeven. En behalve het feit dat ik het ongelooflijk knap vond dat de documentairemaker bijna overal bij was, op het moment van dreiging was hij er, op het moment dat er insluipers waren op het land, net niet toen ze zwaar mishandeld werden, bij de rechtszaak etc..., was de film heel eigen in zijn kaders. Mooie close shots, waarin veelal een groot gedeelte, soms wel de helft, van het shot onscherp was, en in de rest van het shot zag je dan een gedeelte van iemands gezicht. Later werd duidelijk wat er dan onscherp was, een stuk stro, een stuk papier. Soms werd er ineens driekwart van het shot bedekt door een grijzig stuk stof en bleek 1 of 2 shots verder pas dat het om een jas ging die 1 van de boeren aantrok. Het werd steeds consequent gedaan, vaak aan het begin van een nieuwe scene. Je kunt t simpel afdoen als een vormpje, maar dan wel een hele mooie, en een goed werkende. Met als gevolg dat je keer op keer, gelijk in de volgende scene zat.
Erbuiten belangrijker dan erbinnen
Kaders. Daar ging de laatste les over. Wat laat je zien en wat niet. Vooral datgene wat je niet, of liever, heel gedeeltelijk laat zien, maakt het beeld.
Ik houd van close-ups, kruip er altijd het liefst dicht bovenop. Soms laat ik alleen gedeelten van gezichten zien in reportages. Maar zover als Suzanne Bier in haar film 'After the wedding' gaat, durf ik nog niet te gaan. Op vele momenten laat deze regiseusse slechts een oog en de rimpeltjes daaromheen zien, of zie je een stuk oog en een stuk neus. Zo dichtbij komn je in het dagelijks leven nog nieteens. Haar kaders vind ik prachtig en ook een eye-opener. Een eye-opener in de kaderles was de zin 'Wat je buiten het kader laat, is misschien nog wel belangrijker dan wat er in het kader zit.'Dat roept spanning op. Ik kon me er eerst niet zoveel bij voorstellen. Het leek me ook heel moeilijk, hoe wek je dan de suggestie dat datgene zich wel buiten het kader bevindt. De kijker moet dat wel weten, of voelen. We kregen een dansfilm te zien. Een film over een dans in het theater. De kaders dwongen je om naar slechts een beperkt deel van de dans te kijken. Je kon zelfs niet anders, want meer liet de film simpelweg niet zien. En het riep spanning op. Ik wist dat er twee dansers waren, dat begingegeven heb je nu eenmaal wel nodig. Maar daarna zag je van de 1 slechts een arm in beeld en van de ander een stuk van het gezicht, of twee armen, of twee handen, of een beweging van een rug naar een arm. nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. De mooiste momenten uit de film vond ik de momenten dat je 1 van de personen een lange tijd niet, of slechts heel gedeeltelijk zag. In plaats van dat ik me bezig ging houden met wat ik wel zag, hield ik mij, jawel, bezig met wat ik niet zag. En daar was dus het bewijs. Dat moest ik zelf ook proberen. In 1 van de lokalen, zag ik een klein groepje, op grote vellen tegen de muur lichamen tekenen. Vrij grof, in grote lijnen, puur de vormen, levensgroot. Het waren mooie bewegingen die de tekenaars maken. Hun armen gingen mee met de arm die ze tekenenden. In een beweging werd er een lichaam van top tot teen op papier gezet. De tekenaars bewogen met hun pennen tot aan de grond. Het was een mooi gezicht. Dit ging ik filmen. Uiteraard kreeg ik niet gelijk de mooie bewegingen, synchroon lopend met getekende, direct op camera. Natuurlijk stopte de persoon ineens halverwege toen ik net de camera aan had staan. Maar goed, het is uiteindelijk gelukt. een shot van ruim 30 sec. van een vrouw die in mijn kader begent te tekenen, vervolgens gedeeltelijk buiten het kader tekent, em dan weer in het kader, dan weer een stuk erbuiten, ik pan een stukje mee, en dan floep verdwijnt ze uit beeld en blijft mijn kader nog even staan. Misschien wel het leukste moment..
Ik houd van close-ups, kruip er altijd het liefst dicht bovenop. Soms laat ik alleen gedeelten van gezichten zien in reportages. Maar zover als Suzanne Bier in haar film 'After the wedding' gaat, durf ik nog niet te gaan. Op vele momenten laat deze regiseusse slechts een oog en de rimpeltjes daaromheen zien, of zie je een stuk oog en een stuk neus. Zo dichtbij komn je in het dagelijks leven nog nieteens. Haar kaders vind ik prachtig en ook een eye-opener. Een eye-opener in de kaderles was de zin 'Wat je buiten het kader laat, is misschien nog wel belangrijker dan wat er in het kader zit.'Dat roept spanning op. Ik kon me er eerst niet zoveel bij voorstellen. Het leek me ook heel moeilijk, hoe wek je dan de suggestie dat datgene zich wel buiten het kader bevindt. De kijker moet dat wel weten, of voelen. We kregen een dansfilm te zien. Een film over een dans in het theater. De kaders dwongen je om naar slechts een beperkt deel van de dans te kijken. Je kon zelfs niet anders, want meer liet de film simpelweg niet zien. En het riep spanning op. Ik wist dat er twee dansers waren, dat begingegeven heb je nu eenmaal wel nodig. Maar daarna zag je van de 1 slechts een arm in beeld en van de ander een stuk van het gezicht, of twee armen, of twee handen, of een beweging van een rug naar een arm. nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. De mooiste momenten uit de film vond ik de momenten dat je 1 van de personen een lange tijd niet, of slechts heel gedeeltelijk zag. In plaats van dat ik me bezig ging houden met wat ik wel zag, hield ik mij, jawel, bezig met wat ik niet zag. En daar was dus het bewijs. Dat moest ik zelf ook proberen. In 1 van de lokalen, zag ik een klein groepje, op grote vellen tegen de muur lichamen tekenen. Vrij grof, in grote lijnen, puur de vormen, levensgroot. Het waren mooie bewegingen die de tekenaars maken. Hun armen gingen mee met de arm die ze tekenenden. In een beweging werd er een lichaam van top tot teen op papier gezet. De tekenaars bewogen met hun pennen tot aan de grond. Het was een mooi gezicht. Dit ging ik filmen. Uiteraard kreeg ik niet gelijk de mooie bewegingen, synchroon lopend met getekende, direct op camera. Natuurlijk stopte de persoon ineens halverwege toen ik net de camera aan had staan. Maar goed, het is uiteindelijk gelukt. een shot van ruim 30 sec. van een vrouw die in mijn kader begent te tekenen, vervolgens gedeeltelijk buiten het kader tekent, em dan weer in het kader, dan weer een stuk erbuiten, ik pan een stukje mee, en dan floep verdwijnt ze uit beeld en blijft mijn kader nog even staan. Misschien wel het leukste moment..
zaterdag 7 november 2009
Vormstudies
Gaas
Wat gaas allemaal kan zijn. ‘T was vooral uitproberen met er dicht bovenop zitten. En het gaaskunstwerk juist van veraf fotograferen. Ik vond als je gewoon zag wat het was, dan waren het gewoon stukken gaas (wit en gekleurd, sommige stukken zelfs half afgebrand volgens mij) op een muur. Maar ook niet meer dan dat. De foto deed zelfs geen recht aan het werk. Plat en nietszeggend. Maar als ik er heel dicht op kroop, of bovenop een stoel ging staan en er dan schuin op ging fotograferen. Dan gebeurde er wat. Vooral dat er schuin op gaan staan, schuin tov het platte vlak, dat wekte goed. Dan ging ‘t gaas opeens veel meer leven. Maar dat zegt eigenlijk niet zoveel over kaders, waar het vandaag over ging, maar over standpunten. Maar goed, wat mij wat betreft het kadreren opviel, was dat sommige stukken gaas ineens ‘spannend’ werden als ik er heel close op ging staan. Een open kader. En ook een open deur, maar ja, je moet het eerst altijd weer ervaren voor het kwartje echt valt.
Je zag niet direct wat het was. Ik zag zelf in bepaalde stukken gaas op een gegeven moment mensen- en dierenkoppen ontstaan, of een kruising daartussen. De stukken gaas zijn afgescheurd, waardoor ze er uitzagen als vreemde wezens, wanneer je er bovenop ging staan. Daarna op zoek gegaan naar meerdere koppen van mens of dier in materiaal ergens anders op de akademie. Maar uiteraard, ik had het kunnen weten. Als je er naar gaat zoeken, vind je het niet. Daarom maar andere objecten gezocht, om daarbij vervolgens met de kaders te gaan spelen. Maar niet zo ‘spannend’, wat een vreselijk woord eigenlijk voor een ordinair stuk gaas, als m’n beginobject.
Wat gaas allemaal kan zijn. ‘T was vooral uitproberen met er dicht bovenop zitten. En het gaaskunstwerk juist van veraf fotograferen. Ik vond als je gewoon zag wat het was, dan waren het gewoon stukken gaas (wit en gekleurd, sommige stukken zelfs half afgebrand volgens mij) op een muur. Maar ook niet meer dan dat. De foto deed zelfs geen recht aan het werk. Plat en nietszeggend. Maar als ik er heel dicht op kroop, of bovenop een stoel ging staan en er dan schuin op ging fotograferen. Dan gebeurde er wat. Vooral dat er schuin op gaan staan, schuin tov het platte vlak, dat wekte goed. Dan ging ‘t gaas opeens veel meer leven. Maar dat zegt eigenlijk niet zoveel over kaders, waar het vandaag over ging, maar over standpunten. Maar goed, wat mij wat betreft het kadreren opviel, was dat sommige stukken gaas ineens ‘spannend’ werden als ik er heel close op ging staan. Een open kader. En ook een open deur, maar ja, je moet het eerst altijd weer ervaren voor het kwartje echt valt.
Je zag niet direct wat het was. Ik zag zelf in bepaalde stukken gaas op een gegeven moment mensen- en dierenkoppen ontstaan, of een kruising daartussen. De stukken gaas zijn afgescheurd, waardoor ze er uitzagen als vreemde wezens, wanneer je er bovenop ging staan. Daarna op zoek gegaan naar meerdere koppen van mens of dier in materiaal ergens anders op de akademie. Maar uiteraard, ik had het kunnen weten. Als je er naar gaat zoeken, vind je het niet. Daarom maar andere objecten gezocht, om daarbij vervolgens met de kaders te gaan spelen. Maar niet zo ‘spannend’, wat een vreselijk woord eigenlijk voor een ordinair stuk gaas, als m’n beginobject.
vrijdag 23 oktober 2009
???
De laatste puntjes op de i gezet.
En nu.. tja, ik vind het gek dat het project hiermee afgerond is. Met 1 foto. Al die research, onze hele zoektocht, in 1 foto. Kan dat wel?? Misschien moeten we niet volledig willen zijn, dat kan ook bijna niet met al die mensen die we gesproken hebben en die ons hielpen om Mellanie en Shanka te vinden.
Morgen vroeg op, precies morgen zijn er problemen tussen Amsterdam en Den Bosch. Arghh.
En dan de presentatie. Spannend.
donderdag 22 oktober 2009
Presentatie
Deze week druk in de weer met de presentatie. De weken hiervoor hadden we iedere week wel een ander idee. Moeilijk kiezen. Wel zijn we de laatste weken nu druk bezig met het 'vastleggen' van Mellanie. Tussen aanhalingstekens omdat we natuurlijk niet echt weten hoe ze eruit ziet.
Vorige week waren we op de kermis en in de Kalverstraat op zoek naar Mellanie. Ieder stukje been, oorbel, haarstrikje, mobieltje, aansteker, wat onzekere houding, of wat ons ook maar aan Mellanie deed denken, hebben we gefotografeerd. Van te voren hadden we dan wel een duidelijk profiel klaar van deze jongedame, tot en met haar woonplaast aan toe (Schijndel).
Maar hoe vertel je dit alles, alles wat we gecongestrueerd hebben uit de gesprekken die we hebben gevoerd, en natuurlijk wat uit onze eigen hoofden komt, hoe vertel je dit in 1 shot?
Dat wordt selecteren en schaven, en dan oefenen en nog eens oefenen. Avond na avond oefenen deze week totdat we het juiste shot te pakken hebben. En dan voor het echie in Den Bosch.
Gister was de grote dag en hebben we dat ene shot gemaakt. Dat was het dan.
Vorige week waren we op de kermis en in de Kalverstraat op zoek naar Mellanie. Ieder stukje been, oorbel, haarstrikje, mobieltje, aansteker, wat onzekere houding, of wat ons ook maar aan Mellanie deed denken, hebben we gefotografeerd. Van te voren hadden we dan wel een duidelijk profiel klaar van deze jongedame, tot en met haar woonplaast aan toe (Schijndel).
Maar hoe vertel je dit alles, alles wat we gecongestrueerd hebben uit de gesprekken die we hebben gevoerd, en natuurlijk wat uit onze eigen hoofden komt, hoe vertel je dit in 1 shot?
Dat wordt selecteren en schaven, en dan oefenen en nog eens oefenen. Avond na avond oefenen deze week totdat we het juiste shot te pakken hebben. En dan voor het echie in Den Bosch.
Gister was de grote dag en hebben we dat ene shot gemaakt. Dat was het dan.
zondag 18 oktober 2009
De straat vertelt
De opdracht
De straat vertelt: Maak met klasgenoten een beeldreportage over een straat in Den Bosch. We kunnen het verhaal vertellen in film of in fotografie. Onze straat: de Parallelweg.
De straat
week 36
Naar de straat dan maar. Marieke, Kalle en ik nemen een kijkje in de straat. De parallelweg ligt, zoals de naam al aangeeft, parallel aan het station. We beginnen met de straat eens te analyseren; het is een langgerekte straat waarin huizen zijn afgewisseld met bedrijven. Onze eerste indruk: onpersoonlijk; overal staan ook bordjes met 'Verboden te parkeren' en 'Geen toegang'. Er ontstaan van allerlei ideeën over waar ons beeldverhaal over zou kunnen gaan; 'de onpersoonlijke straat' adhv een beeldvertelling over wat mensen zoal bewust achter hun raam zetten, of adhv een selectie foto's van borden, tekens en symbolen die de toegang tot de straat letterlijk beperken. En nog veel meer ideeën..
De brief
Totdat Kalle ineens een briefje vindt op de stoep van Parallelweg nummer 1. Een kreet van vreugde. Het briefje ziet er vervallen uit, met gaten erin. Dat is ook niet verwonderlijk; het is een briefje uit 2006. Het is niet zomaar een briefje dat even vlug ergens tussendoor geschreven is. Nee, het is duidelijk met veel aandacht geschreven. De brief is gericht aan Mellanie. De afzender vraagt bijvoorbeeld hoe het nu met haar taakstraf gaat.. Opvallend is dat er heel veel geschreven staat over Shanka. Dat blijkt de hond van de afzender te zijn. Mellanie kent Shanka waarschijnlijk goed, want de afzender vertelt tot in detail hoe het met Shanka gaat. Zo had ze een zeer teentje, maar het ging nu alweer wat beter. De afzender eindigt met: xxxxxxx, liefs van mij, pa, ma en onze lieve Shanka. Het briefje maakt ons behoorlijk nieuwsgierig: Wie is Mellanie? Woont ze hier op de Parallelweg? Volgt ze nog steeds een taakstraf? Wat voor meisje is het eigenlijk? En wie is de afzender? Daar staat geen naam bij vermeld.. Kortom: de brief zou een mooi begin van onze documentaire, vertelling, of wat dan ook kunnen zijn!
We zijn niet de enigen bij wie de brief tot de verbeelding spreekt. Bart en Mels reageren ook dolenthousiast bij het zien van de brief. 'Hier moeten jullie mee verder' 'Start een zoektocht!'
De zoektocht
Week 37
We gaan op zoek naar Mellanie en Shanka. Een zoektocht op internet levert niets op. Hoeveel Mellanie's zijn er ook in Den Bosch, of in Brabant?? Ook Mellanie in combinatie met Shanka geeft geen resultaat. We gaan met z'n drieeën naar de Parallelweg. We verdelen de taken; Marieke gaat naar reclassering in de straat. Kalle en ik vragen de bewoners van de straat. Aan het einde van de dag ga ik nog een keer terug om bij de huizen aan te bellen in de buurt van de plek waar we de brief vonden. Daar ontmoet ik Kyara, Mariam en haar zusje. Ik knoop een gesprekje aan met de meiden. Ze blijken de buurt heel goed te kennen. Ze weten precies wie waar woont, ze hangen namelijk iedere avond op de Parallelweg rond. Ik laat het briefje zien. Ze reageren dolenthousiast. Of ze mee willen helpen met zoeken? Tuurlijk. Gedrieën gaan we op pad. We bellen overal aan. 'Kennen jullie een Mellanie? Of een hond dan, Shanka?' 'Nee, nooit van gehoord, maar anders moet je even naar die en die, want die hebben wel een hond. En kennen vast alle hondennamen in de straat.' Of terwijl we het briefje lieten lezen; 'Mm, een Mellanie, ken ik niet. Leuke brief...' Zijn mensen nou vooral nieuwsgierig? Of is Brabant, en dan in dit geval de Parallelweg, gewoon zo ontzettend behulpzaam?
Alhoewel onze zoektocht die avond niets oplevert, weten de meiden me wel het volgende te vertellen: binnenkort is er een straatfeest; DE gelegenheid om de hele buurt eens aan de tand te voelen over Mellanie en Shanka!
Het straatfeest
Week 38
Zaterdag 19 september is het zover. De buurt organiseert een straatfeest waarop ook de gehele Paralleweg is uitgenodigd. De hele week zijn Kalle, Marieke en ik al druk bezig met de voorbereidingen. Hoe gaan we de aandacht trekken van de buurtbewoners? Wat voor ludieks bedenken we? En.. hoe leggen we het vast? Wat willen we eigenlijk uiteindelijk maken?? Dat is nog de grote vraag, want dat moeten we dan nu vast vastleggen. We besluiten om dia's te schieten. Dat geeft zo'n lekker huiselijk en knus gevoel. Precies datgene wat we in de straat en tijdens de ontmoetingen met de buurtbewoners tegenkomen. Iedereen is zo behulpzaam! Het verbaast me iedere keer weer. Regelmatig denk ik namelijk bij mezelf 'Wat een onzin eigenlijk, zo'n zoektocht naar een Mellanie en een hond. Als we haar vinden, kan het iets leuks opleveren, maar als we haar niet vinden. Wat dan?' Maar de buurtbewoners en iedereen die we bij onze zoektocht betrekken, reageert veelal heel serieus. Helemaal niet van; 'Wat is dat voor een belacheliek iets?' Mensen gaan graag mee in het verhaal. Het heeft iets spannends, de brief, het meisje met de taakstraf, en de zieke hond. Het spreekt mensen tot de verbeelding en misschien vinden heel veel mensen dat wel heerlijk; even uit je dagelijkse beslommeringen gehaald worden, en fantaseren over waar het meisje en de hond gebleven zijn.
We besluiten een hondenkraam te maken, een megafoon te huren om ons verhaal duidelijk te maken. Marieke en ik gaan deze week op zoek naar hondenspullen om de kraam mee aan te kleden; botten, speeltjes, een riem en veel vooral veel knuffels.
Op het feest reageert de buurt fantastisch. We roepen het verhaal van onze Mellanie en Shanka door de megafoon. De kinderen lopen in t rond: 'Shanka, Shanka, waar is Shanka?!' Ze bellen zelfs aan bij de mensen die niet op het feest zijn. De kinds reageren enthousiast op alle hondenknuffels. Ze fantaseren er op los als ik ze vraag hoe ze denken dat Shanka er uit zou zien. 'Nou, bruin, met grote oren.' Met z'n drieeën helpen we de kids met de kleurwedstrijd: 'Hoe zou Shanka er volgens jou uitzien?' De mooiste tekeningen krijgen we terug. Een Shanka is paars en de andere is... een zebra. Dat kan natuurlijk ook nog! Maar niet alleen de kinderen doen mee. Ook de volwassen laten hun fantasie de vrije loop. Een van de buurtbewoners blijkt een schrijver. Hij mag het briefje lezen. Geïnspireerd door het vervallen briefje, schrijft hij een lied die hij samen met de organisator van het feest, tevens theaterdocent, opvoert: 'Shanka, Kanka.. Ik kan wel janka..'En iedereen blijft wel even staan bij het spandoek: 'Searching voor Shanka'.
Aan het einde van het feest, hebben we nog steeds geen Shanka, en nog geen Mellanie. Toch gaan we opgetogen en vol inspiratie naar huis. Kalle en Marieke hebben mooie foto's gemaakt. En met de filmopnames, die ik deze avond heb gedraaid, kunnen we ook wel wat.
Reclassering
Week 40
Marieke heeft contact opgenomen met reclassering Nederland. De persvoorlichter reageerde ookal zo enthousiast. Op een zaterdag als we met z'n drieeën bij elkaar zitten, belt Marieke haar terug. Ze wil graag meewerken aan het project. We maken een afspraak. Marieke en ik gaan vervolgens praten met reclassering. Misschien kunnen zij ons helpen om Mellanie te vinden. Reclassering zit tenslotte op de Parallelweg. Het klinkt aannemelijk dat Mellanie het briefje op weg naar reclassering (voor haar taakstraf) heeft verloren. Reclassering kan ivm de privacy niet in hun bestand op zoek gaan naar een Mellanie. Wel kunnen we een vervolgafspraak maken met medewerkers van reclassering in Den Bosch. Zij zouden Mellanie dan gekend moet hebben. Daar gaan Kalle en Marieke dan volgende week heen. Wel heeft de man van reclassering met wie we een afspraak hebben, een goed beeld van Mellanie na het lezen van de brief. Hij weet goed te analyseren uit wat voor een milieu ze komt, welke relatie de afzender en Mellanie met elkaar hebben, waarvoor Mellanie een taakstraf zou kunnen hebben gehad in 2006. Maar bovenal hoe ze eruit ziet: sluik, donker haar. Een beetje introvert; de afzender probeert informatie uit haar te trekken, etc. etc. We zijn weer een stapje verder!
De Media
Week 41
Onze zoektocht gaat door. Maandagochtend 5 oktober: in alle vroegte houdt Marieke een radio-interview bij omroep Brabant. Het interview wordt overgenomen door Avans en door Trouw.
Woensdag 7 oktober
Ik vond een gedicht op internet over een hond Shanka... die dood zou zijn. De schrijfster van het gedicht doet een emotioneel verslag van de dood van haar hond Shanka. We zoeken haar op op internet. Ze blijkt in Huizen te wonen. Na een paar telefoontjes in Huizen heb ik haar vader te pakken. Hij geeft me haar nummer. Een paar dagen later zoeken we haar op.
De presentatie
Week 43
En hoe gaan we onze enorme zoektocht nu in godsnaam in 1 presentatie stoppen? We overwegen van alles:
- Een presentatie van onze zoektocht, door bijv een landkaart waarop op de belangrijkste plekken een item hangt dat belangrijk was voor onze zoektocht. (de artikelen, het audiofragment, de foto's, het Shankalied)
- Een buurtkrant over onze zoektocht, die we dan ook aan alle bewoners van het Veemarktkwartier kunnen geven
- Een portrettenboek met portretten van iedereen die ons in onze zoektocht heeft geholpen
En dan nu sinds afgelopen week gaat 't wéér een andere kant op. Doodmoe word ik daar af en toe van. Is het niet beter om bij 1 plan te blijven?? En dit verder uit te werken? Perfect wordt het nooit in de zin van dat de presentatie zogenaamd 'recht' doet aan onze hele zoektocht. We discussieren en overleggen en mailen en bellen en spreken weer af, en dan is er weer een ander plan. Onze groep bruist van de ideeën, en dat is mooi, maar ook verdomde lastig. Enige focus is ook niet verkeerd. Misschien is dat wat we vooral nog moeten leren. Kiezen en doorgaan. En accepteren dat er vast nog wel 1000 andere vormen waren geweest. En of dit dan de beste keus was, dat zullen we nooit weten..
Weet je wat het volgens mij is; we begonnen zo spetterend, en willen eigenlijk alledrie net zo eindigen als dat we begonnen zijn. Maar hoe geef je nu een spetterend einde aan een zoektocht die nog niet is afgelopen? Het moet toch mogelijk zijn..
De straat vertelt: Maak met klasgenoten een beeldreportage over een straat in Den Bosch. We kunnen het verhaal vertellen in film of in fotografie. Onze straat: de Parallelweg.
De straat
week 36
Naar de straat dan maar. Marieke, Kalle en ik nemen een kijkje in de straat. De parallelweg ligt, zoals de naam al aangeeft, parallel aan het station. We beginnen met de straat eens te analyseren; het is een langgerekte straat waarin huizen zijn afgewisseld met bedrijven. Onze eerste indruk: onpersoonlijk; overal staan ook bordjes met 'Verboden te parkeren' en 'Geen toegang'. Er ontstaan van allerlei ideeën over waar ons beeldverhaal over zou kunnen gaan; 'de onpersoonlijke straat' adhv een beeldvertelling over wat mensen zoal bewust achter hun raam zetten, of adhv een selectie foto's van borden, tekens en symbolen die de toegang tot de straat letterlijk beperken. En nog veel meer ideeën..
De brief
Totdat Kalle ineens een briefje vindt op de stoep van Parallelweg nummer 1. Een kreet van vreugde. Het briefje ziet er vervallen uit, met gaten erin. Dat is ook niet verwonderlijk; het is een briefje uit 2006. Het is niet zomaar een briefje dat even vlug ergens tussendoor geschreven is. Nee, het is duidelijk met veel aandacht geschreven. De brief is gericht aan Mellanie. De afzender vraagt bijvoorbeeld hoe het nu met haar taakstraf gaat.. Opvallend is dat er heel veel geschreven staat over Shanka. Dat blijkt de hond van de afzender te zijn. Mellanie kent Shanka waarschijnlijk goed, want de afzender vertelt tot in detail hoe het met Shanka gaat. Zo had ze een zeer teentje, maar het ging nu alweer wat beter. De afzender eindigt met: xxxxxxx, liefs van mij, pa, ma en onze lieve Shanka. Het briefje maakt ons behoorlijk nieuwsgierig: Wie is Mellanie? Woont ze hier op de Parallelweg? Volgt ze nog steeds een taakstraf? Wat voor meisje is het eigenlijk? En wie is de afzender? Daar staat geen naam bij vermeld.. Kortom: de brief zou een mooi begin van onze documentaire, vertelling, of wat dan ook kunnen zijn!
We zijn niet de enigen bij wie de brief tot de verbeelding spreekt. Bart en Mels reageren ook dolenthousiast bij het zien van de brief. 'Hier moeten jullie mee verder' 'Start een zoektocht!'
De zoektocht
Week 37
We gaan op zoek naar Mellanie en Shanka. Een zoektocht op internet levert niets op. Hoeveel Mellanie's zijn er ook in Den Bosch, of in Brabant?? Ook Mellanie in combinatie met Shanka geeft geen resultaat. We gaan met z'n drieeën naar de Parallelweg. We verdelen de taken; Marieke gaat naar reclassering in de straat. Kalle en ik vragen de bewoners van de straat. Aan het einde van de dag ga ik nog een keer terug om bij de huizen aan te bellen in de buurt van de plek waar we de brief vonden. Daar ontmoet ik Kyara, Mariam en haar zusje. Ik knoop een gesprekje aan met de meiden. Ze blijken de buurt heel goed te kennen. Ze weten precies wie waar woont, ze hangen namelijk iedere avond op de Parallelweg rond. Ik laat het briefje zien. Ze reageren dolenthousiast. Of ze mee willen helpen met zoeken? Tuurlijk. Gedrieën gaan we op pad. We bellen overal aan. 'Kennen jullie een Mellanie? Of een hond dan, Shanka?' 'Nee, nooit van gehoord, maar anders moet je even naar die en die, want die hebben wel een hond. En kennen vast alle hondennamen in de straat.' Of terwijl we het briefje lieten lezen; 'Mm, een Mellanie, ken ik niet. Leuke brief...' Zijn mensen nou vooral nieuwsgierig? Of is Brabant, en dan in dit geval de Parallelweg, gewoon zo ontzettend behulpzaam?
Alhoewel onze zoektocht die avond niets oplevert, weten de meiden me wel het volgende te vertellen: binnenkort is er een straatfeest; DE gelegenheid om de hele buurt eens aan de tand te voelen over Mellanie en Shanka!
Het straatfeest
Week 38
Zaterdag 19 september is het zover. De buurt organiseert een straatfeest waarop ook de gehele Paralleweg is uitgenodigd. De hele week zijn Kalle, Marieke en ik al druk bezig met de voorbereidingen. Hoe gaan we de aandacht trekken van de buurtbewoners? Wat voor ludieks bedenken we? En.. hoe leggen we het vast? Wat willen we eigenlijk uiteindelijk maken?? Dat is nog de grote vraag, want dat moeten we dan nu vast vastleggen. We besluiten om dia's te schieten. Dat geeft zo'n lekker huiselijk en knus gevoel. Precies datgene wat we in de straat en tijdens de ontmoetingen met de buurtbewoners tegenkomen. Iedereen is zo behulpzaam! Het verbaast me iedere keer weer. Regelmatig denk ik namelijk bij mezelf 'Wat een onzin eigenlijk, zo'n zoektocht naar een Mellanie en een hond. Als we haar vinden, kan het iets leuks opleveren, maar als we haar niet vinden. Wat dan?' Maar de buurtbewoners en iedereen die we bij onze zoektocht betrekken, reageert veelal heel serieus. Helemaal niet van; 'Wat is dat voor een belacheliek iets?' Mensen gaan graag mee in het verhaal. Het heeft iets spannends, de brief, het meisje met de taakstraf, en de zieke hond. Het spreekt mensen tot de verbeelding en misschien vinden heel veel mensen dat wel heerlijk; even uit je dagelijkse beslommeringen gehaald worden, en fantaseren over waar het meisje en de hond gebleven zijn.
We besluiten een hondenkraam te maken, een megafoon te huren om ons verhaal duidelijk te maken. Marieke en ik gaan deze week op zoek naar hondenspullen om de kraam mee aan te kleden; botten, speeltjes, een riem en veel vooral veel knuffels.
Op het feest reageert de buurt fantastisch. We roepen het verhaal van onze Mellanie en Shanka door de megafoon. De kinderen lopen in t rond: 'Shanka, Shanka, waar is Shanka?!' Ze bellen zelfs aan bij de mensen die niet op het feest zijn. De kinds reageren enthousiast op alle hondenknuffels. Ze fantaseren er op los als ik ze vraag hoe ze denken dat Shanka er uit zou zien. 'Nou, bruin, met grote oren.' Met z'n drieeën helpen we de kids met de kleurwedstrijd: 'Hoe zou Shanka er volgens jou uitzien?' De mooiste tekeningen krijgen we terug. Een Shanka is paars en de andere is... een zebra. Dat kan natuurlijk ook nog! Maar niet alleen de kinderen doen mee. Ook de volwassen laten hun fantasie de vrije loop. Een van de buurtbewoners blijkt een schrijver. Hij mag het briefje lezen. Geïnspireerd door het vervallen briefje, schrijft hij een lied die hij samen met de organisator van het feest, tevens theaterdocent, opvoert: 'Shanka, Kanka.. Ik kan wel janka..'En iedereen blijft wel even staan bij het spandoek: 'Searching voor Shanka'.
Aan het einde van het feest, hebben we nog steeds geen Shanka, en nog geen Mellanie. Toch gaan we opgetogen en vol inspiratie naar huis. Kalle en Marieke hebben mooie foto's gemaakt. En met de filmopnames, die ik deze avond heb gedraaid, kunnen we ook wel wat.
Reclassering
Week 40
Marieke heeft contact opgenomen met reclassering Nederland. De persvoorlichter reageerde ookal zo enthousiast. Op een zaterdag als we met z'n drieeën bij elkaar zitten, belt Marieke haar terug. Ze wil graag meewerken aan het project. We maken een afspraak. Marieke en ik gaan vervolgens praten met reclassering. Misschien kunnen zij ons helpen om Mellanie te vinden. Reclassering zit tenslotte op de Parallelweg. Het klinkt aannemelijk dat Mellanie het briefje op weg naar reclassering (voor haar taakstraf) heeft verloren. Reclassering kan ivm de privacy niet in hun bestand op zoek gaan naar een Mellanie. Wel kunnen we een vervolgafspraak maken met medewerkers van reclassering in Den Bosch. Zij zouden Mellanie dan gekend moet hebben. Daar gaan Kalle en Marieke dan volgende week heen. Wel heeft de man van reclassering met wie we een afspraak hebben, een goed beeld van Mellanie na het lezen van de brief. Hij weet goed te analyseren uit wat voor een milieu ze komt, welke relatie de afzender en Mellanie met elkaar hebben, waarvoor Mellanie een taakstraf zou kunnen hebben gehad in 2006. Maar bovenal hoe ze eruit ziet: sluik, donker haar. Een beetje introvert; de afzender probeert informatie uit haar te trekken, etc. etc. We zijn weer een stapje verder!
De Media
Week 41
Onze zoektocht gaat door. Maandagochtend 5 oktober: in alle vroegte houdt Marieke een radio-interview bij omroep Brabant. Het interview wordt overgenomen door Avans en door Trouw.
Woensdag 7 oktober
Ik vond een gedicht op internet over een hond Shanka... die dood zou zijn. De schrijfster van het gedicht doet een emotioneel verslag van de dood van haar hond Shanka. We zoeken haar op op internet. Ze blijkt in Huizen te wonen. Na een paar telefoontjes in Huizen heb ik haar vader te pakken. Hij geeft me haar nummer. Een paar dagen later zoeken we haar op.
De presentatie
Week 43
En hoe gaan we onze enorme zoektocht nu in godsnaam in 1 presentatie stoppen? We overwegen van alles:
- Een presentatie van onze zoektocht, door bijv een landkaart waarop op de belangrijkste plekken een item hangt dat belangrijk was voor onze zoektocht. (de artikelen, het audiofragment, de foto's, het Shankalied)
- Een buurtkrant over onze zoektocht, die we dan ook aan alle bewoners van het Veemarktkwartier kunnen geven
- Een portrettenboek met portretten van iedereen die ons in onze zoektocht heeft geholpen
En dan nu sinds afgelopen week gaat 't wéér een andere kant op. Doodmoe word ik daar af en toe van. Is het niet beter om bij 1 plan te blijven?? En dit verder uit te werken? Perfect wordt het nooit in de zin van dat de presentatie zogenaamd 'recht' doet aan onze hele zoektocht. We discussieren en overleggen en mailen en bellen en spreken weer af, en dan is er weer een ander plan. Onze groep bruist van de ideeën, en dat is mooi, maar ook verdomde lastig. Enige focus is ook niet verkeerd. Misschien is dat wat we vooral nog moeten leren. Kiezen en doorgaan. En accepteren dat er vast nog wel 1000 andere vormen waren geweest. En of dit dan de beste keus was, dat zullen we nooit weten..
Weet je wat het volgens mij is; we begonnen zo spetterend, en willen eigenlijk alledrie net zo eindigen als dat we begonnen zijn. Maar hoe geef je nu een spetterend einde aan een zoektocht die nog niet is afgelopen? Het moet toch mogelijk zijn..
Abonneren op:
Posts (Atom)