Erbuiten belangrijker dan erbinnen

Kaders. Daar ging de laatste les over. Wat laat je zien en wat niet. Vooral datgene wat je niet, of liever, heel gedeeltelijk laat zien, maakt het beeld.

Ik houd van close-ups, kruip er altijd het liefst dicht bovenop. Soms laat ik alleen gedeelten van gezichten zien in reportages. Maar zover als Suzanne Bier in haar film 'After the wedding' gaat, durf ik nog niet te gaan. Op vele momenten laat deze regiseusse slechts een oog en de rimpeltjes daaromheen zien, of zie je een stuk oog en een stuk neus. Zo dichtbij komn je in het dagelijks leven nog nieteens. Haar kaders vind ik prachtig en ook een eye-opener. Een eye-opener in de kaderles was de zin 'Wat je buiten het kader laat, is misschien nog wel belangrijker dan wat er in het kader zit.'Dat roept spanning op. Ik kon me er eerst niet zoveel bij voorstellen. Het leek me ook heel moeilijk, hoe wek je dan de suggestie dat datgene zich wel buiten het kader bevindt. De kijker moet dat wel weten, of voelen. We kregen een dansfilm te zien. Een film over een dans in het theater. De kaders dwongen je om naar slechts een beperkt deel van de dans te kijken. Je kon zelfs niet anders, want meer liet de film simpelweg niet zien. En het riep spanning op. Ik wist dat er twee dansers waren, dat begingegeven heb je nu eenmaal wel nodig. Maar daarna zag je van de 1 slechts een arm in beeld en van de ander een stuk van het gezicht, of twee armen, of twee handen, of een beweging van een rug naar een arm. nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. De mooiste momenten uit de film vond ik de momenten dat je 1 van de personen een lange tijd niet, of slechts heel gedeeltelijk zag. In plaats van dat ik me bezig ging houden met wat ik wel zag, hield ik mij, jawel, bezig met wat ik niet zag. En daar was dus het bewijs. Dat moest ik zelf ook proberen. In 1 van de lokalen, zag ik een klein groepje, op grote vellen tegen de muur lichamen tekenen. Vrij grof, in grote lijnen, puur de vormen, levensgroot. Het waren mooie bewegingen die de tekenaars maken. Hun armen gingen mee met de arm die ze tekenenden. In een beweging werd er een lichaam van top tot teen op papier gezet. De tekenaars bewogen met hun pennen tot aan de grond. Het was een mooi gezicht. Dit ging ik filmen. Uiteraard kreeg ik niet gelijk de mooie bewegingen, synchroon lopend met getekende, direct op camera. Natuurlijk stopte de persoon ineens halverwege toen ik net de camera aan had staan. Maar goed, het is uiteindelijk gelukt. een shot van ruim 30 sec. van een vrouw die in mijn kader begent te tekenen, vervolgens gedeeltelijk buiten het kader tekent, em dan weer in het kader, dan weer een stuk erbuiten, ik pan een stukje mee, en dan floep verdwijnt ze uit beeld en blijft mijn kader nog even staan. Misschien wel het leukste moment..